§1. Именка
§2. Придавка
§3. Броеви
§4. Заменки
§5. Глагол
§6. Причест
§7. Прилози
§8. Предлози, сврзници, честички
§9. Синтакса
§1. Именка ⇑
Именки — зборови тоа значи дека на стварта и на вкупната вредност на предметот, да одговори на прашањата: што е тоа? кој е тоа? — завршуваат на „-О“:
пташкО (птиченце)
котешкО (мачка, мачките)
медведкО (мечка)
§ 1.1. Именки означува објекти се различни, живи суштества и организми тоа прашање, факти, настани, појави, географски ознаки, како и квалитетот, својствата, акции, членки.
§ 1.1.1. Именки во смисла на „материјал, супстанција“ (што се состои, од она што е направено) завршуваат на „-О“:
дравО (дрво како материјал)
травО (тревата, растенија, флората, општо)
жалезО (материјал)
§ 1.1.2. Именки во смисла на „предмет“ (еден, специфична работа, животински) завршуваат на „-КО“:
дравКО (дрво од бреза, трепетлика)
травКО (тревата на тревникот)
жалезКО (нешто)
§ 1.1.3. Името на земјата завршуваат на „-ИО“:
ИспанИО, РусИО, ФрансИО, ЧехИО
§ 1.2. Во именки не постои полова, ниту деклинација.
§ 1.3. Множина е наведено од страна на крајот на „-И“:
пташкО — пташкИ
котешкО — котешкИ
медведкО — медведкИ
§ 1.4. Именки имаат два случаи:
едноставно (номинативот) — зборови кои завршуваат со „-О“
зависни (генитив) — зборови кои завршуваат со „-А“ (сличен на придавки)
медведкА травкО — мечка трева (но, исто така, тревата носат)
§2. Придавка ⇑
Придавки — зборови тоа значи функција или функции на оваа тема.
Придавки одговори на прашањата: што? — завршуваат на „-А“:
стекленА (стакло)
дравенА (дрвен)
зеленА (зелени)
Придавката пред именка.
§3. Броеви ⇑
Бројки — зборови за број и ред на нештата.
§ 3.1. Кардиналот броеви:
нуло,
едно, дви, три, чотири, пети, шести, седми, оседми, девети, десети
еднацати, двинацати, тринацати, чотирнацати, петнацати, шестнацати, седмнацати, оседмнацати, деветнацати,
двидесети, тридесети, чотиридесети, петидесети, шестидесети, седмидесети, оседмидесети, деветидесети,
сто, двисто, тристо, чотиристо, петисто, шестисто, седмисто, оседмисто, деветисто,
тисачо, дви тисачи, три тисачи…
милионо, дви милиони, три милиони…
милиардо, дви милиарди, три милиарди…
трилионо, дви трилиони, три трилиони…
трилиардо, дви трилиарди, три трилиарди…
§ 3.2. Редни броеви:
перву (првиот), втору (вториот), тру (третиот), чотиру, пету, шесту, седму, оседму, девету, десету
§ 3.3. Колективен бројки:
едну (еден), дву (две), тру (три, чотиру, пету, шесту…
сколку (неколку, како)
николку (ниту колку),
вси (сите)
§4. Заменки ⇑
Заменки — зборови кои се користат во местото на именки, придавки, прилози и бројки или укажува на објекти или функции.
§ 4.1. Лични заменки.
Лични заменки за бројките (еднина и множина) не се разликуваат.
1-о лице — ми (јас, ние)
2-о лице — ви (ти, вие)
3-о лице — они (тој, таа, тоа, тие)
§ 4.2. Рефлексивен заменка — „соби“:
ми читате соби (јас читам себе)
ви читате соби (ти читате се)
§ 4.3. Посесивни заменки — лични заменки, стоејќи по зборот модифицира:
пташко ми (мојата птица)
крошко они (неговото бебе)
§ 4.4. Посочувајќи, придавско, роднина, неопределено, негативни заменка:
то (тогаш, тоа, ова, така, е таква, кои, дека, некој, нешто, некои, ништо, некого, некаде, еднаш, некако,)
нито (никој, ништо, не, не е)
ина (различни, други)
де (каде)
ака (како, кои, што, каде што, кога)
така (така, како)
вси (сите)
всеки (секој, било)
§ 4.5. На испрашување заменки се формираат со додавање на прашална честица „, А?“ (на формирање на прашална реченица честички „, А?“ додаде на крајот на реченицата):
то, а?
ни то, а?
де, а?
ака, а?
§5. Глагол ⇑
Глаголи — зборови кои означуваат дејство или состојба, одговори на прашањата: што да направам? што да правам? — завршуваат на „-Е“:
Е (е, бидат)
матЕ (имаат)
датЕ (испрати)
читатЕ (чита)
питЕ (пијат)
едатЕ (јадете)
гледатЕ (види)
ходетЕ (оди)
Глаголот секогаш доаѓа после именката.
§ 5.1. Напрега (минато, сегашност, иднина) се формираат со додавање на функција зборови — во минато време „ТА“, во идно време „БУ“:
вставате та (стана)
вставате (станува)
вставате бу (стои)
§ 5.2. Рефлексивен глаголи завршуваат на „-ТЕСЕ“:
купаТЕСЕ (пливање)
бороТЕСЕ (борбата)
§ 5.3. Безлична глаголи завршуваат на „-ТСЕ“:
смеркаТСЕ (стемнуваше)
светаТСЕ (добивање на светлина)
§ 5.4. Субјективе е формирана со додавање на на честички „БА“:
попите ба (да се пие)
ходете ба (треба да се оди)
§ 5.5. Императивот се водат за исчезнати.
§ 5.6. Глагол не конјугација.
§ 5.7. Преоден и intransitive глаголи не се разликуваат.
§6. Причест ⇑
Причест — посебна форма на глаголот, на глаголот има и знаци и симптоми на придавката.
Причест се формираат од глаголи со додавање на крај „-ЕСЕ“:
поетЕСЕ глотко (пеење пејач)
летЕСЕ самолетко (летање со авион,
споредете, самолетко лете — авионот е летање)
Причест е секогаш пред именка.
Партицип недостасува. Но, бидејќи заедница е пред именката и глаголот потоа, следните опции може да се смета како транзициони форми на партицип:
поетесе глотко хрипе
1. пејач пеење крикна
2. пеење, пејач крикна
летесе самолетко сверкате
1. искри летаат авион
2. летање, авиони сјае
§7. Прилози ⇑
Прилози — непроменливи зборови за знаци на акција или состојба и одговори на прашањата: како? каде? кога? зошто? за која цел? до кој степен?
§ 7.1. Адвербиал и придавски прилози крајот во „-У“:
тУ (насока: тука, има, сега, оттука)
нитУ (не е тука, не сега)
всидУ (секогаш, насекаде)
единУ (заедно)
уместу (наместо тоа)
множкУ, нималУ (многу)
малУ, нимножкУ (малку)
сложенУ (тешко, не само)
нисложенУ (не е тешко, само)
сколкУ (неколку, како)
николкУ (ниту колку)
кодУ (кога)
никодУ (никогаш не)
инодУ (понекогаш)
передУ (пред, напред)
задУ (за, зад себе, назад)
верхУ (до, горе)
низУ (по)
середУ (средината)
околУ (околу, за)
межУ (меѓу)
томУ (покрај тоа, ова, затоа, затоа што)
чомУ (зошто)
зачомУ (зошто)
требУ (треба, потребно, на следниов начин, потребни)
токУ (само)
бистрУ (брзо)
долгУ (долго)
умирнУ (тивко)
тихУ (тивко, тивка)
гласнУ (гласно, погласно)
согласнУ (под, во согласност, според)
важнУ (поважно)
добрУ (добра)
нидобрУ (лоша, не е добра, лошо)
протУ (против, не се согласувам, спротивно)
нипротУ (не против, се согласуваат)
§ 7.2. Квалитативна прилози направени од придавките со помош на високо-квалитетни крајот „-ЕА“, која е комбинација на глаголот крај „-Е“ и придавски крај „-А“ (зеленА — зеленЕА), или помошни зборот „болЕА“ (светла — болЕА светла):
болЕА (повеќе)
менЕА (помалку од)
ранЕА (пред)
познЕА (подоцна)
далЕА (повеќе)
бистрЕА (побрзо)
долгЕА (повеќе)
§8. Предлози, сврзници, честички ⇑
так (договор: да, право, така)
ни (негација: не, ниту, пак)
без (без)
у (положбата; во)
у (дека)
на (на)
с (со)
за (за)
до (к, да)
иза (на, насока на)
и (сврзници: и)
или (сврзници: или)
али (сврзници: но)
ако … то (ако … тогаш, и на … и на)
таку (сврзници, загради: затоа, значи, од, ете, конечно)
такожу (сврзници: исто така, повеќе)
проту (предлози: против, напротив, да се исполнат)
вдоволу (междуметие: наместо тоа, доволно, добро)
стопу (междуметие: стојат, запре)
§9. Синтакса ⇑
Синтаксата е бесплатна, но во еден комплекс на изградба на предлогот се препорачува да се повеќе цврста структура: кој — што — со кого/кои — како/зошто (објектот — акција — предмет — покрај тоа).
Придавката пред именка.
Причест е пред именката.
Глаголот е поставена по именка.
Посесивни заменки по зборот е тоа.
Азбука ⇑
Во словко користи две азбуки: латиница и кирилица.
Азбука словко се состои од 25 букви.
a - а
b - б
c - ц
ch - ч
d - д
e - е
f - ф
g - г
h - х
i - и
j - й
k - к
l - л
m - м
n - н
o - о
p - п
r - р
s - с
sh - ш
t - т
u - у
v - в
z - з
zh - ж
Карактеристики на изговорот ⇑
Буквата „Е“ означува звукот на „е“ и „э“. Во словко е еден звук што може да се изрече како што се:
(1) силна „е“
(2) „jе“
(3) нешто помеѓу овие звуци.
Буквата „И“ претставуваат звуците „и“ и „ы“, што не се разликуваат во словко и може да се изрече како што се:
(1) „и“
(2) „ы“
(3) нешто помеѓу.
На звукот „щ“ не е во slovko. Буквата „Ш“ се залага за звук „ш“, која може да го ублажи изговор да звучи „щ“.
Постојат изразувајќи на согласки или зашемети „б/п“, „г/х“, „д/т“ (обично на крај на зашеметување зборови).
Дијалектна изговор се сметаат за варијанти. Единствениот правило — изговорот мора да биде еднолична, не може да се меша дијалект изговор, односно ако „Е“ се изговара како „Э“ и „И“ како „Ы“, па и тие треба да се изрече во целиот говор.